Kishi bu so’zni biror-bir ijobiy harakat bilan bog’lamaydi. Ma’lum ma’nodagi yo’naltirilgan holda jirkanish ( nafrat) kishi hayotini butunlay o’zgartirib yuboradi.
Kishi jirkanishni sezgan kunda shunday nuqtaga etgan bo’ladiki, orqaga qaytishiga yo’l yo’q va u endi “ Bo’ldi endi menga etarli!” deb hayqiradi.
Esingizdami, oyimga ikki dollarga pechen’ye sotgani kelgan qizcha va mening o’shandagi ahdim, “ endi Bunday yashashni is-ta-may-man! pulsizlik qurib ketsin …. “ degandim?
Demak, peshonangiz devorga tekkanda “ Bo’ldi, yetar!” deysiz va ma’lum bir davrga nuqta qo’yasiz.
Bizning “yaxshi yigit” ham oxir-oqibat mag’lub rolida yurishga nuqta qo’yishga qaroro qiladi. Bas, endi qo’rqinch, xavotirlanish, ogir kechinmalar va erga urishlarga nuqta qoyish vaqti keldi. U endi shuni biladiki, xotini supermarketda yaxshi ko’rgani – bankasi 69 sentli emas, balki bankasi 67 sentli go’ja e’rimasini sotib oladi. Maqsad 2 sentni iqtisod qilish. “ Men endi arzimagan chaqani toppish uchun changga tizzalarimni egib yashashni istayman!” hayqiradi “yaxshi yigit”imiz
Qarang, ana shu kun kishi hayotini to’ntaradigan kun bo’ladi. Bu kunni istagancha nomlang. “Bas endi!” Endi hech qachon!” va boshqa. Ularning qay birini tanlamang, siz xaqsiz. Aynan jirkanish ( nafrat) kishini ilojsiz holatdan olib chiqa olarkan.
Va kuchsiz jirkanishdan achinarli narsa ham yo’q.
Kishi bo’shgina “ Meni bundan buyog’iga bunday bo’lishini mumkin emas, deb o’ylayman”, desa hatto vonnidagi oyinchoq kemani yurgizish uchun ham yoqilg’i topolmaydi.